همه میپرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلكش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
كه ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش كبوترها
چیست در كوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
كه تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
مه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش كبوترها
نه به این آتش سوزنده كه لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاك شقایق را در سینه كوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را میشنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تك و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال كه باشم به تو میاندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریكی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
اینك این من كه به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی كن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یك نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

یاد اون روزهای با صفا و زیبا بخیر روزهای زیبای دوران کودکی

روزهای بانشاطی که فکرمون فقط مشق شبمون بود

دو بار نوشتن از

 درس

 سیب   سینی

کاش به زمانی برگردم

که تنها غم زندگیم

شکستن نوک مدادم بود

همیشه ماندگار من .... همیشه در هنوز ها

انتظار...

 باز هم جاده ای از انتظار پیش روویم گستراندهای .باز هم ثا نیه ها مرگ مرا می شمارند .

 وباز هم انتظار روزهای طلایی روزهای با هم بودن.

ای کا ش می توانستم واژه ی انتظار را از لغت نا مه ها حذف کنم. ای کا ش می توا نستم

با هر حرف انتظار بتوانم خوبی هایت را صرف کنم.

ای کاش می توانستم در این جاده ی بی انتها حتی تو را فرض کنم .کاش سوال امتحانی بودی

 یا این که فقط لغت زیبایی برای وصف بودی. کا ش هیچ وقت جان بخشی به اشیا وجود نداشت

 کاش تصور هر چیزی آسان نبود و ای کاش هیچ وقت انتظار را درک نکرده بودم.

اما از بخت بد من انتظار از زمان نطفگی با من بوده 9 ماه انتظار به دنیا امدن

.1 سال انتظار سخن گفتن 7 سال انتظار یاد گرفتن نوشتن اسمم و.........

بازباز هم انتظار ...

واین بارا نتظار ها شیرین و  دوست داشتنی حال که شاید دیگر نیاز به انتظار کشیدن نباشد

 باز هم منتظرم منتظر خوشبختی منتظر زندگی اینده منتظر رسیدن به وا لاترین هدفم

که در پس آن تو نهفته ای هیچ وقت نتوانستم انتظار را اسان بگیرم این بار هم اسان نخواهم گرفت

 اما با آن زندگی خواهم کرد تا به حقیقتی که می خواهم برسم به حقیقتی که کلمه ی انتظار با آن شروع شد

اینک دوست دارم منتظر باشم چون شهد شیرینش را چشیده ام و چه مزه ی شیرینی است

بعذ از طعم تلخ انتظار رسیدن به هدف پشت پرده ی تاریک ...

دیگر انتظار کشیدن سخت نیست چون با باور این که بعد از ان امید به رسیدن هست

انتظار اسان است .لا اقل برای عاشقی چون من...

که بعد از طعم انتظار خوشبختی را نهفته می بیند

پرسيدم ... ،

آیا می دانستید  که:

- انسان  از کمتر از ۵ درصد مغز خود در زندگی استفاده می کند؟

- اگر انسان بتواند فقط 48 ساعت مداوم مثبت اندیش باشد سپس دگرگونی بزرگی را حس خواهد کرد؟

-اگر انسان بتواند فقط 18 ثانیه روی چیزی که واقعاً می خواهد تمرکز کند ، یک زنگ بزرگ در هستی به صدا در می آید؟

-اگر این 18 ثانیه تا 68 ثانیه ادامه یابد دیگر کار تمام است و کل هستی به تکاپو می افتد تا برای فکر متمرکز شده یک راه حل پیدا کند؟

- زمانیکه با دیگران سخن می گویید کلمات فقط 7 درصد در انتقال منظور و احساس شما نقش دارند؟ حالات شما دارای 43 درصد اثرگذاری بوده و 50 درصد باقیمانده را لحن گفتار شما تشکیل می دهد؟

- رفتار ارادی (ضمیر خودآگاه )ما 10 درصد و رفتار غیر ارادی ما (ضمیرناخودآگاه) 90درصد رفتار را تشکیل می دهد؟

- زمانیکه ریلاکس هستیم میزان فرکانس مغز ما روی عدد 4 (اوج پس انداز) و به هنگام خشم روی عدد 30 (اوج اتلاف)و در حالت نرمال روی 20 قرار دارد؟

- هنگامیکه از یک دانسته مفید مطلع می شویم فقط 2 درصد انرژی دریافت می کنیم و 98 درصد باقیمانده انرژی با تمرین عملی و بکار بستن آن حاصل می شود؟

- نبوغ شامل ۲ درصد استعداد و ۹۸ درصد پشتکار است؟

- بیش از 85 درصد خانواده های ساکن کره زمین دارای مشکل و درگیری هستند و شما با آن مشکلات نباید خود را بدبخت و غیر نرمال فرض کنید؟

مژده بده مژده مسیحا رسید

مرده شب زنده به فردا رسید

مژده که آن گمشده پیدا شده

رو به دلم پنجره ای وا شده

دست سحر بر سر آیینه ریخت

نور بر اندام شب کینه ریخت

پوست شبنم ترکید اززلال

می زند از شوق دلم ،بال بال

در دل من باز کسی می تپد

باز کسی در قفسی می تپد

باز کسی جنس شقایق شده

ساده تراز آیینه عاشق شده

بازکسی پرپر و پرپرشده

رو به خودش چشم کسی تر شده

با ز نمک گیر نگاهی شدم

کفتر افتاده به چاهی شدم

باز من و شب به خیابان زدن

بی خبر از خود به بیابان زدن

باز کسی در دل من پا گذاشت

رفت ودر واشده را واگذاشت

باز کسی بی خبر آمد ولی

داغ نگاهش به دلم جا گذاشت

مژده بزن مژده به مژگان بده

در تن این ثانیه ها جان بده

آن به دعا خواسته ام آمده

ساده وآراسته ام آمده

آمده تا شور دمادم کند

از لب خود روی عسل کم کند

محو تماشای نگاه توام

مردمک چشم سیاه توام

باز کن آغوش و تنم کن تنت

جابده من را به درون منت

ناز کن این خسته تر از خسته را

باز کن این قفل زبان بسته را

آه اگر دست مرا رد کنی

آه اگر با دل من بد کنی

بی صدا می نشینم و سرم را بر روی چوبی سخت می گذارم

با چشمانم می گریم

با دستانم اشک هایم را پاک می کنم

برای چشمان قرمزم سویی نمانده

دیگر اشکی هم نمی توانم بریزم

با لبانم می خندم

تا طرح چهره ام را عوض کنم

دندان هایم را به رخ اطرافیان میکشم

صدایم می لرزد

از شدت سرما دست ها و گونه ها و بینی ام سرخ شده

دست هایم را بر روی گونه ها و بینی ام می گذارم

پاهایم را دیگر حس نمی کنم

احساس می کنم مغزم متحرک است قلبم می سوزد

چی‌ بخونم‌ وقتی‌ چشمام‌ از حضورِ گریه‌ خیسه‌ ؟
 وقتی‌ هیچکس‌ نمی‌تونه‌ غصه‌هام‌ُ بنویسه‌ !
 چی‌ بخونم‌ وقتی‌ قلبت‌ من‌ُ از تو قصه‌ رونده‌ ؟
 وقتی‌ که‌ به‌ جز یه‌ سایه‌ کسی‌ پیش‌ِ من‌ نمونده‌ !
 چی‌ بخونم‌ وقتی‌ فریاد با سکوت‌ فرقی‌ نداره‌ ؟
 وقتی‌ هیچکس‌ نمی‌تونه‌ تو رُ پیش‌ِ من‌ بیاره‌ !
 
 شب‌ِ بی‌ نفسی‌ ، شب‌ِ بلندِ تنهایی‌ !
 تو که‌ همنفسی‌ ، بگو کجای‌ دنیایی‌ ؟
 شب‌ِ گریه‌ی‌ من‌ ، شب‌ِ سیاه‌ِ بیداری‌ !
 غم‌ِ رفتن‌ِ تو ، شده‌ یه‌ دشنه‌ی‌ کاری‌ !
 
 چی‌ بگم‌ وقتی‌ ترانه‌ بی‌تو جلوه‌یی‌ نداره‌ ؟
 وقتی‌ آواز من‌ُ تنها توی‌ کوچه‌ جا میذاره‌ !
 وقتی‌ توی‌ آسمونم‌ چشمک‌ِ ستاره‌ای‌ نیست‌ !
 وقتی‌ که‌ برای‌ بغضم‌ جُز شکستن‌ چاره‌ای‌ نیست‌ !
 چی‌ بخونم‌ وقتی‌ هیچکس‌ من‌ُ از خودم‌ ندزدید !
 وقتی‌ غربت‌ِ صدام‌ُ کسی‌ غیرِ تو نفهمید !
 
 شب‌ِ بی‌ نفسی‌ ، شب‌ِ بلندِ تنهایی‌ !
 تو که‌ همنفسی‌ ، بگو کجای‌ دنیایی‌ ؟
 شب‌ِ گریه‌ی‌ من‌ ، شب‌ِ سیاه‌ِ بیداری‌ !
 غم‌ِ رفتن‌ِ تو ، شده‌ یه‌ دشنه‌ی‌ کاری‌ !

اشک بی گلایه

من میگویم

من می گویم گفتم كه دوستت دارم ، گفتی كه باور نداری گفتم اين كلمه را از حفظ نمی گويم از ته دلم می گويم ، گفتی دلم را نيز باور نداری سكوت تلخی كردم و از ته دلم آه كشيدم. مدتی سكوت با چشمانی خيس گونه ام خيس شد و قلبم شكسته گفتی كه تو قلبم را شكستی ، گفتم كه قلبت شكسته نشد ، احساست در هم شكست گفتی سكوت كن ميخواهم گريه كنم ، من نيز سكوت كردم و با گريه تو نا آرام شدم و اشك ريختم گفتی بی خيالی از اشكهايم ،چيزی نگفتم ، و باز سكوت و يك آه تلخ گفتی كاش كه عاشق نمی شدم ، گفتم عاشقی همه اين دردها را دارد گفتی خسته شدی از همه كس ، گفتم من با تو می مانم گفتی خيلی تنهايی ، گفتم كسی كه عاشق است تنهايی را نمی شناسد و باز گفتی تنهايی ، گفتم كسی كه عاشق است قلب يارش بايد همان تنهايی او باشد گفتی كه اين حرفايت تكراری است ، گفتم به جز تكرارش راهی نيست گفتی كه آغوشت را ميخواهم ، گفتم كه منتظر بمان عزيزم گفتی كه شانه هايت را ميخواهم ، دلم به درد آمد از دوری ات و به غم نشستم گفتی كه تو از حرفهايم پريشانی ، گفتم حرفی نيست و حرفهايت شكنجه ای بيش نيست گفتی كه لبخندی بزن ، گفتم كه حس لبخند نيست گفتم با اينكه اين كلمه تكراری است و با اينكه باور نداری باز ميگويم كه دوستت دارم چيزی نگفتی و سكوت كردی گفتم كه دوستت دارم ، دوستت دارم و دوستت دارم و اشك از چشمانم سرازير شد و باز چيزی نگفتی و به جای سكوت اينبار تو نيز مانند من اشك ريختی گفتی كه آغوشت را ميخواهم ، گفتم كه منتظر بمان عزيزم گفتی كه شانه هايت را ميخواهم ، دلم به درد آمد از دوری ات و به غم نشستم گفتی كه تو از حرفهايم پريشانی ، گفتم حرفی نيست و حرفهايت شكنجه ای بيش نيست گفتی كه لبخندی بزن ، گفتم كه حس لبخند نيست گفتم با اينكه اين كلمه تكراری است و با اينكه باور نداری باز ميگويم كه دوستت دارم چيزی نگفتی و سكوت كردی گفتم كه دوستت دارم ، دوستت دارم و دوستت دارم و اشك از چشمانم سرازير شد و باز چيزی نگفتی و به جای سكوت اينبار تو نيز مانند من اشك ريختی

^{عشق یعنی...!}

^{عشق یعنی مستی و دیوانگی}

^{عشق یعنی با جهان بیگانگی}

^{عشق یعنی شب نخفتن تا سحر}

^{عشق یعنی سجده با چشمان تر}

^{عشق یعنی سر به دار آویختن}

^{عشق یعنی اشک حسرت ریختن}

^{عشق یعنی درجهان رسوا شدن}

^{عشق یعنی سست و بی پروا شدن}

^{عشق یعنی سوختن با ساختن}

^{عشق یعنی زندگی را باختن}

^{عشق یعنی انتظار و انتظار}

^{عشق یعنی هرچه بینی عکس یار}

^{عشق یعنی دیده بر در دوختن}

^{عشق یعنی در فراغش سوختن}

^{عشق یعنی لحظه های التهاب}

^{عشق یعنی لحظه های ناب ناب}

^{عشق یعنی با پرستو پر زدن}

^{عشق یعنی آب بر آذر زدن}

^{عشق یعنی ,سوز نی , آه شبان}

^{عشق یعنی معنی رنگین کمان}

^{عشق یعنی شاعری دل سوخته}

^{عشق یعنی آتشی افروخته}

^{عشق یعنی با گلی گفتن سخن}

^{عشق یعنی خون لاله بر چمن}

^{عشق یعنی شعله بر خرمن زدن}

^{عشق یعنی رسم دل بر هم زدن}

^{عشق یعنی یک تیمم,یک نماز}

^{عشق یعنی عالمی راز و نیاز}

^{عشق یعنی چون محمد پا به راه}

^{عشق یعنی همچویوسف قعر چاه}

^{عشق یعنی بیستون کندن به دست}

^{عشق یعنی زاهد اما بت پرست}

^{عشق یعنی همچو من دریا شدن}

^{عشق یعنی قطره و دریا شدن}

^{عشق یعنی یک شقایق غرق خون}

^{عشق یعنی درد و محنت در درون}

^{عشق یعنی یک تبلور یک سرود}

^{عشق یعنی یک سلام و یک درود}

امروز همان فرداییست که دیروز نگرانش بودیم                                                                      زندگی گوتاه تر از آن است که به خصومت بگذرد                                                                    و قلب ها گرامی تر از آنند که بشکنند                                                                                  دستت را به من بده تا دوست باشیم                                                                                   فردا طلوع خواهد کرد حتی اگر نباشیم                                                                              در بستر روز آنچه که به دست می آید با خنده پایدار نمی ماند                                                 و آنچه که از دست می رود با اشک جبران نمیشود!!!                                                               

ديرگاهيست که تنها شده ام / قصه غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است / باز هم قسمت غم ها شده ام
دگر آئينه ز من با خبر است / که اسير شب يلدا شده ام
من که بي تاب شقايق بودم / همدم سردي يخ ها شده ام
کاش چشمان مرا خاک کنيد / تا نبينم که چه تنها شده ام . .

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي

 .

                                                      کاشکی پرنده پر نداشت

در سراشیبی تقدیر

   نام مرا

      با نام تو تشنه کرده اند

          و رفتنت را

             بر دلم داغ نهاده اند

                دریغ

                   از دریایی که در چشمهایت نشسته است

                       بی آنکه بخواهد

                           آیینه ها را آبی ببیند

                              یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

                                  که تکرار آبی ترین زلال ها

                                      در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

                                           تو را تداعی می کند

                                               برو به فکر من نباش

                                                   برو به پای من نسوز

                                                       برو به فکر من نباش

                                                           من یه جوری سر میکنم

                                                               زندگی رو با سختیاش........ا

                                                                   با که درددل کنم؟

                                                                       با کسی که پرنده بود برام؟

                                                                          با کسی که اشیانه بود

                                                                             دلم به چه خوش بود

                                                                                 کاشکی  پرنده پر نداشت

                                                                                     از پریدن خبر نداشت

                                                                                         درخت باغ آرزوش

                                                                                            دغدغه تبر نداشت 

بزرگترین افسوس ادمی انست که می خواهد ولی نمی تواند و به یاد می اورد روزی را که می توانست ولی نخواست

كاش مي شد سرزمين عشق را در ميان گام ها تقسيم كرد
كاش مي شد با نگاه شاپرك عشق را بر آسمان تفهيم كرد
كاش مي شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز كرد
كاش مي شد با پري از برگ ياس تا طلوع سرخ گل پرواز كرد
كاش مي شد با نسيم شا مگاه برگ زرد ياس ها را رنگ كرد
كاش مي شد با خزان قلب ها مثل دشمن عاشقانه جنگ كرد
كاش مي شد در سكوت دشت شب ناله ي غمگين باران را شنيد
بعد ، دست قطره ها يش را گرفت تا بها ر آرزوها پر كشيد
كاش مي شد مثل يك حس لطيف لابه لاي آسمان پرنور شد
كاش مي شد چا در شب را كشيد از نقاب شوم ظلمت دور شد
كاش مي شد از ميا ن ژاله ها جرعه اي از مهر با ني را چشيد
در جواب خوبها جان هديه داد سختي و نا مهرباني را شنيد
مریم حیدرزاده

         http://dl.farskids3.com/masoud/shahrivar/31/Sasy%20Mankan%20Back%20Stage%20Soosan%20(www.Farskids3.com).wmv

                       http://www.ir2dl.com/takahang/88/4/HoSsein%20Mokhte%20ft%20Saeid%20kermani%20ft%20ali%20pishtaz%20ft%20saeid%20panter%20-%20Felengo%20Basti%20%20Koja-128[Rapsong.ir][ir2rap.com].mp3